Op zoek naar Juf Ellen!

mei 7, 2018

Wat een prachtige dag gisteren… Dus ging ik op wandel in de stad. De bus bracht me daar 🙂

 

Ik slenterde er wat rond en koos een plek op de bank voor een leuke koffiebar met een appelsap (ik lust geen koffie!) en iets lekkers om te knabbelen.

 

Het bleek een strategisch plekje te zijn: heel veel slenterende mensen kuierden voorbij. En zoals het een stad als Brussel betaamt, van een hele grote diversiteit!

 

Heeft u het ooit al eens geprobeerd? De blikken van mensen te vangen om een glimlach uit te wisselen? Niet zo makkelijk blijkt…

 

Behalve… De kinderen… Heerlijk gewoon hoe die onbevangen een open blik en glimlach beantwoorden!

 

Ik was het meest onder de indruk van het meisje op de bus op de terugweg. Vier jaar oud, springende vlechtjes, een outfit die past bij het warme weer: witte T-shirt bedrukt met hartjes, rokje en sandaaltjes. Het is druk op de bus en haar oudere zus plaatst haar op het zitje naast me. Ze begint meteen te zingen en armbewegingen op maat uit te oefenen – zou het schoolfeest nakende zijn?

 

Ze kijkt me aan met een brede glimlach, ik kan niet anders dan teruglachen en start een gesprekje.

 

‘Wat heb jij leuke hartjes op jouw T-shirt staan!’
‘Ja! Tien!!’
‘Volgens mij zijn het er zeker wel 100!’

 

Ze begint te tellen, tot 20 en kijkt me dan aan. Volgt een hele uitwisseling: in welke klas ze zit (bij Juf Ellen, in de tweede kleuterklas), over oma’s en opa’s (‘Ben jij al een oma?’ Oh help! Neeeeee!), huizen (het onze groeit tot tegen de lucht!), alle kleuren die ze ziet op straat (‘Is dat paars?’).

 

En dan is het bijna tijd om af te stappen voor mij. Ik vind het oprecht jammer wanneer ik haar dat zeg. Zij ook…

 

‘Toe, ga mee naar Ninove!’
‘Dat is een beetje moeilijk, mijn kindjes wachten op mij – ik vond het wel heel fijn jou te leren kennen!’
‘Vind jij mij mooi?’

 

Ik krijg de tijd niet te antwoorden en dan laat ze me stomverbaasd staan:

 

‘Ik vind dat jij een mooi hartje hebt’ – ik versta eerst ‘haar’, maar dan legt ze beide handjes op haar eigen hart en laat die even op en neer gaan…

 

Na het afstappen (ze zwaait nog door het venster) blijf ik me nog lang afvragen: hoe komt het dat het zo makkelijk is om met kinderen verbinding te maken? En vooral: wanneer gaat dat verloren? In een gesprek met een vriend oppert die:

 

‘Misschien op het moment dat we leren schrijven?’
‘Omdat we dan tussen de lijntjes moeten passen?’

 

Misschien wel… Wat denk jij?

 

Oh ja! Hoe cool zou het zijn mocht ik Juf Ellen vinden! Ze staat dus in de tweede kleuterklas, in Ninove of daar toch in de buurt! Ik ken de naam van het meisje niet, maar misschien ziet ze wel over wie ik het heb? De witte T-shirt met vele zwarte hartjes op getekend is het enige dat ik aan de spoorzoeker kan meegeven. Dat, én het beeld van een leuke vierjarige met een prachtige witte glimlach en vééééél springende zwarte vlechtjes!

 

Dit soort hartjes ongeveer… maar dan wel veel meer 😉

 

hartjes

 

Wil jij het ook graag stil krijgen in je klas zonder je stem te verheffen?

Screen shot 2018 02 28 at 15.28.24

Download dan ons gratis eboek! Meer dan 5000x aangeklikt op Klascement!

Beloofd, we houden het zen! Spam vinden we zelf ook helemaal niet leuk! Je kan op elk gewenst moment uitschrijven. Powered by ConvertKit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Offerte aanvragen